Indywidualna terapia zajęciowa i pedagogiczna

Terapeuta prowadzący zajęcia z indywidualnej terapii zajęciowej i pedagogicznej w pierwszej kolejności prowadzi diagnozę funkcjonalną. Dzięki temu uzyskuje  informacje o obecnym stanie rozwojowym dziecka, co pomaga w ułożeniu  indywidualnego programu terapeutycznego. Celem zajęć jest rozwijanie sprawności manualnych – płynności, elastyczności i precyzji ruchów mięśni dłoni, palców i nadgarstka, poprawienie sprawności rąk w czynności chwytnej, obniżenie napięcia stawowo-mięśniowego. Aby zajęcia były ciekawe, metody i formy pracy są dobierane w taki sposób, aby dostosować je do indywidualnych potrzeb i możliwości każdego dziecka. Wykorzystywane są różnorodne środki i metody pracy. W czasie zajęć terapeuta, m.in. przygotowuje rękę pacjenta do nauki pisania poprzez różnorodne aktywności rozwijające sprawność manipulacyjną i manualną (np. układanki, malowanie, wycinanie czy modelowanie z mas plastycznych). Zajęcia mają charakter edukacyjny, kształtują najprostsze umiejętności poznawcze, społeczne i samoobsługowe. Aby osiągnąć cel terapeutyczny, wykorzystuje się również naturalną formę aktywności dziecka jaką jest zabawa.

 

Indywidualna terapia logopedyczna i neurologopedyczna

W ramach terapii stymuluje się bądź wygasza odruchy oralne. Ważne jest dążenie do normalizacji napięcia mięśniowego w zakresie mięśni mimicznych twarzy, artykulatorów i mięśni oddechowych. Celem zajęć jest m.in. rozbudowanie zasobu słownictwa czynnego i biernego, usuwanie zaburzeń mowy, usprawnienie motoryki narządów mowy, poprawienie jakości funkcji językowej, oddechowej, fonacyjnej, wypracowanie alternatywnych zachowań komunikacyjnych. W ramach zajęć prowadzone są ćwiczenia świadomego oddychania i umiejętnego gospodarowania wydechem, nauka kontroli nad głosem. Stymulowany jest również rozwój analizatora słuchowego. Budowana jest motywacja do mówienia, rozwijany słownik, stosuje się reguły gramatyczne, rozwija fluencję słowną, mowę dialogową, opowieściową i narrację. Podczas zajęć odbywa się również nauka poprawnej wymowy wszystkich dźwięki polskiego systemu fonologicznego, koryguje się również wady wymowy i zaburzenia mowy. Jednym z najważniejszych aspektów terapii jest współpraca z najbliższym otoczeniem pacjenta, praca nad motywacją pacjenta, mobilizowanie go do aktywnego i świadomego działania na rzecz poprawy zdolności mowy i komunikacji.

 

Indywidualna terapia biofeedback

Podczas sesji terapeutycznej Pacjent ma podłączone do głowy elektrody przekazujące sygnał z mózgu do komputera terapeuty. Rejestrowane na bieżąco fale mózgowe są widoczne jednocześnie na monitorze pacjenta i terapeuty. Pacjent widzi  je jako grę audiowizualną, np. jedzie samochodem. Kieruje nim za pomocą siły woli, myśli, fal mózgowych. Wygrywa, kiedy potrafi zwiększyć aktywność mózgu w pożądanym paśmie częstotliwości. Kiedy  uaktywniają się fale niepożądane – przegrywa. Celem zajęć jest poprawa pamięci i sprawniejsze myślenie, lepsza koncentracja i zdolność skupiania się, podniesienie samooceny, większa kreatywność, uwolnienie się od lęków i stresu, poprawa samopoczucia i nastroju, głębsze i spokojniejsze oddychanie, Dzięki treningom, rozwija się proces warunkowania instrumentalnego, czyli proces świadomego kontrolowania stanów psychicznych i fizjologicznych oraz sprzęgania ich ze sobą. Połączenia neuronalne ulegają przeorganizowaniu, a czynność bioelektryczna – normalizacji. Jednym z pierwszych pozytywnych efektów terapii jest regulacja cyklów dobowych, w tym snu. Poprawia się jego jakość – sen da więcej odpoczynku. Złe emocje ulegają wyciszeniu. Powraca równowaga psychiczna. Zwiększa się odporność na stres. Dzięki usprawnieniu procesów poznawczych i wzmocnieniu kontroli uwagi wzrastają możliwości intelektualne.

 

Indywidualna terapia metodą Castillo Moralesa

Ustno – twarzowa terapia regulacyjna została rozwinięta przez prof. Castillo Moralesa jako koncepcja leczenia zaburzeń neurologicznych ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń sensomotorycznych w okolicy twarzy i ust. Ten argentyński lekarz i rehabilitant podczas obserwacji zwyczajów pierwotnych mieszkańców Ameryki Łacińskiej stwierdził, że kontakt fizyczny matki i dziecka stanowi podłoże dobrego rozwoju sensomotorycznego i psychicznego dziecka. W metodzie tej oddziałuje się na mięśnie oddechowe, mięśnie które kontrolują ustawienie głowy, mięśnie jamy ustnej oraz klatki piersiowej. Polega ona na regulacji motoryki mięśni ustno – twarzowych w celu uzyskania właściwego lub zbliżonego do normy wzorca ruchu, normalizacji wzmożonego bądź obniżonego napięcia mięśni całego ciała, regulacji nieprawidłowego ułożenia szczęki i żuchwy względem siebie oraz regulacji zaburzeń oddychania. U noworodków i niemowląt nieprawidłowe napięcie tych mięśni prowadzi do trudności w domykaniu ust, uchwyceniu piersi, ssaniu, połykaniu, później w życiu. Te same partie mięśni biorą udział w produkcji dźwięków mowy, zatem trudności ruchowe w zakresie funkcji fizjologicznych przyczyniają się do zaburzeń artykulacji. Stosowanie koncepcji Moralesa u niemowląt jest szczególnie korzystne ze względu na ich możliwości rozwojowe i plastyczność CUN. Terapia metodą Castillo Morales obejmuje: neromotoryczną terapię rozwojową, której celem jest leczenia dzieci z opóźnieniami statomotorycznymi, porażeniami, przepuklinami opono-rdzeniowymi, ustno – twarzową terapię regulacyjną ze wskazaniem leczenia pacjentów z zaburzeniami sensomotorycznymi w obszarze twarzy (szczególnie do leczenia zaburzeń funkcji ssania, żucia, połykania i mowy) oraz wspomaganie leczenia kompleksu ustno-twarzowego płytkami podniebiennymi.

 

Indywidualna terapia metodą Padovan

Celem terapii jest poprawa integracji systemu nerwowego oraz uruchomienie mechanizmów zwiększających jego wydajność, odzyskanie utraconych funkcji oraz aktywacja naturalnych zdolności organizmu, które nie rozwinęły się lub uległy zaburzeniu z różnych względów, w szczególności poprawa równowagi mięśniowej, postawy ciała, wzmocnienie zdolności motorycznych i poznawczych,  utrzymanie prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Metoda ta jest oparta na koncepcji terapeutycznej, która zakłada powtórzenie etapów rozwoju neurofizjologicznego w procesie terapii – powtarzanie neuroewolucyjnych sekwencji ruchów związanych z motoryką dużą i motoryką małą oraz sekwencji ruchów gałek ocznych i związanych z nimi mięśni.  Etapy te są postrzegane jako strategie do wykształcenia lub do terapii zaburzeń w centralnym układzie nerwowym. Powtórzenie faz rozwoju motorycznego przekłada się na rozwój mózgu, który ponownie przechodzi wcześniej pominięte lub niedopełnione fazy rozwoju.  W ramach terapii rozwija się, wyrównuje i funkcjonalnie odzyskuje brakujące zdolności, które powstały na skutek etiologicznie zróżnicowanych zaburzeń w rozwoju neurologicznej organizacji ciała. Powtórzenie faz rozwoju motorycznego przekłada się na rozwój mózgu, który ponownie przechodzi wcześniej pominięte lub niedopełnione fazy.

 

Indywidualna terapia psychologiczna

Terapia jest prowadzona z wykorzystaniem wielu metod i technik, które są dostosowane do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka za pomocą obserwacji psychologicznej, wywiadu lub rozmowy psychologicznej, ćwiczeniom koncentracji uwagi, metodom projekcyjnym, treningowi zachowań społecznych, metodzie stymulacji polisensorycznej i doskonaleniu koordynacji wzrokowo-ruchowej, metodzie rozwijającej aktywność własną. Celem terapii psychologicznej jest kształtowanie pozytywnego stosunku do własnej osoby, pomoc w zrozumieniu emocji i uczuć własnych i innych ludzi oraz relacji łączących ludzi, uświadamianie pełnego obrazu własnego ciała, rozwijanie poczucia tożsamości i niezależności, budowanie poczucia własności, pobudzanie wiary we własne możliwości, motywowanie do realizacji indywidualnych zainteresować i pomysłów, rozbudzanie inicjatywy w kontaktach z innymi, szanowanie granic i praw drugiej osoby. Dzięki terapii psychologicznej dziecko podejmuje i kontynuuje działania z własnej chęci, odczuwa satysfakcję z pracy, poszukuje, odkrywa i realizuje siebie, uzupełnia deficyty, czuje się dowartościowane, akceptuje siebie, rozwija swoje najlepsze strony, poprawia funkcje poznawczo – pamięciowe, uwagę i spostrzeganie. W ramach terapii psychologicznej prowadzona jest stymulacja rozwoju poznawczego, społecznego, emocjonalno-motywacyjnego i mocnych stron dziecka, a także wyrównywanie deficytów rozwojowych. Są to oddziaływania, które wspomagają rozwój dziecka niepełnosprawnego, pozwalają na nabycie nowych umiejętności, pomagają w niwelowaniu zachowań negatywnych i niepożądanych.

 

Indywidualna terapia integracji sensorycznej

Terapeuta przygotowuje dla każdego dziecka indywidualny program dostosowany do jego potrzeb z zachowaniem zasady stopniowania trudności. Sprzyja to utrzymaniu stałego zainteresowania dziecka i ciągłemu poprawianiu jego samooceny dzięki osiąganym sukcesom. To zaś motywuje dziecko do dalszego wysiłku. Głównym celem terapii integracji sensorycznej jest rozwój prawidłowego odbioru i analizy bodźców dostarczanych z otoczenia poprzez zmysły zewnętrzne (wzrok, słuch, dotyk, smak, węch) oraz płynące z własnego ciała poprzez zmysły wewnętrzne (równowagi i czucia głębokiego), poprawa kontroli posturalnej i okoruchowej poprzez rozwój/ wyhamowanie przetrwałych odruchów, poprawa percepcji wzrokowej poprzez rozwój odruchu przedsionkowo- okoruchowego, długości fiksacji wzrokowej, płynności ruchów oczu, poprawa koncentracji poprzez normalizację procesów modulacji. Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko m.in: huśta się w hamaku, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań. Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności.

 

Indywidualna rehabilitacja ruchowa + viofor

Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Celem rehabilitacji ruchowej jest rozwój i poprawa sprawności ruchowej, poprawa ogólnej sprawności motorycznej, wzmocnienie siły mięśniowej, eliminowanie ograniczeń w stawach, poprawa krążenia, zwiększenie pojemności życiowej płuc, dostarczanie prawidłowych wzorców psychomotorycznych, w tym budowanie i uzyskanie wzorca prawidłowej postawy i prawidłowego przenoszenia ciężaru ciała, stymulacja koordynacji wzrokowo-ruchowej, wzrokowo-słuchowej oraz wzrokowo-ruchowo-czuciowej. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń jest dobierane odpowiednio do pacjenta. Mimo, że zajęcia są prowadzone indywidualnie, ich celem jest przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.

 

Indywidualna terapia masażem

Masaż jest  ręcznym zabiegiem fizykalnym, składającym się z 5 podstawowych ruchów: głaskań, rozcierań, ugniatań, ucisków, wibracji. Ruchy te są wykonywane zawsze w wymienionej kolejności, czyli od najsłabszych do najmocniejszych przy czym kierunek ich wykonywania jest zgodny z kierunkiem przepływu krwi żylnej i limfy. Wyjątkiem od tej reguły są jedynie oklepywania, których zadaniem jest pobudzenie krążenia w miejscu oklepywanym po przez zassanie krwi z miejsc położonych powyżej i poniżej obszaru oklepywanego, w związku z czym mogą one być wykonywane w obydwu kierunkach. Ruchy są wykonywane płynnie, miękko i pewnie, nie powinny pozostawiać przykrego wrażenia ścierania skóry, pieczenia, czy szczypania. Celem terapii masażem jest wzmaganie dopływ tlenu do komórek mięśniowych, zwiększane przemiany tlenowej w mięśniach, krygowanie wad postawy, poprawa rozwoju narządu ruchu, likwidacja lub ograniczenie przewlekłych stanów zapalnych mięśni.

 

Indywidualne zajęcia hipoterapii

Hipoterapia to ogół działań terapeutycznych, mających na celu przywracanie zdrowia i sprawności przy pomocy konia (grec. hippos) i jazdy konnej. Jest to metoda  doskonale uzupełniająca wszystkie inne oddziaływania rehabilitacyjne a jej uniwersalność polega na jednoczesnym oddziaływaniu na sferę ruchową, emocjonalną, społeczną, psychiczną i sensoryczną. Szczególne zastosowanie ma ona tam, gdzie inne metody nie przynoszą zadowalających rezultatów: w terapii ciężkich dysfunkcji chodu, z asymetrycznym naprężeniem tułowia i kręgosłupa oraz zaburzeniami równowagi, gdzie klasyczna kinezyterapia jest bardzo utrudniona. Celem indywidualnych zajęć hipoterapii jest „nauka chodzenia bez chodzenia” czyli kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu miednicy podczas chodu(poprzez ruchy konia w stępie na pacjenta przenoszony jest wzorzec ruchowy odpowiadający ruchom człowieka w chodzie. Drgania grzbietu końskiego przenoszone są na miednicę, tułów i kręgosłup jadącego, przez co w mięśniach dochodzi do ich napinania i rozluźniania), doskonalenie koordynacji wzrokowo- ruchowej, orientacji w przestrzeni i w schemacie własnego ciała, normalizacja napięcia mięśniowego, zwiększenie koncentracji uwagi i utrzymanie zorganizowanej uwagi, poprawa umiejętności komunikowania się, rozwój samodzielności oraz większe poczucie własnej wartości. Hipoterapia może mieć różne formy. Terapeutyczna jazda konna polega na tym, że pacjent nie wykonując żadnych ćwiczeń, poddawany jest ruchom konia w różnych pozycjach (np. w siadzie przodem, tyłem, w leżeniu). Przy fizjoterapii konnej poza terapeutyczną jazdą konną pacjent wykonuje pod okiem fizjoterapeuty ćwiczenia w różnych pozycjach. Z kolei istotą terapii kontaktu z koniem jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może w ogóle nie siedzieć na koniu). Ponadto wyróżnia się jazdę konną rekreacyjną i sportową osób niepełnosprawnych oraz woltyżerkę pedagogiczno-terapeutyczną.

 

Indywidualna terapia wzrokowa

Terapia wzroku jest jedną z poddyscyplin tyflopedagogiki, czyli działu pedagogiki specjalnej poświęconego wychowaniu, edukacji i terapii osób niewidomych i niedowidzących (słabowidzących). Określa się ją jako nadzorowany przez specjalistę program służący poprawie problemów ze wzrokiem, a także doskonaleniu podstawowych funkcji wzrokowych u dzieci. Terapia ta odnosi się do neurologicznego aspektu widzenia, ma na celu nauczyć nasz system wzrokowy w mózgu „widzieć lepiej”. Terapia widzenia jest treningiem oczu jako „narzędzia widzenia, systemu wzrokowego jako drogi przewodzenia bodźca, a także mózgu jako odbiornika”. Jej celem jest zwiększanie skuteczności wykorzystywania widzenia w codziennym funkcjonowaniu osoby słabowidzącej, korygowanie wad zeza lub odpowiednie przygotowanie narządu wzroku do interwencji chirurgicznej, jeżeli wada zeza nie jest możliwa do wyleczenia drogą terapeutyczną, lepsze widzenie przestrzenne i postrzeganie głębi dzięki widzeniu obuocznemu, ostrość widzenia, lepsza koncentracja, koordynacja oko – ręka. Osobie słabowidzącej okulary korekcyjne nie poprawiają ostrości widzenia, w związku z czym wykonywanie wielu czynności sprawia jej kłopot. Osoba ta może jednak poprawić zarówno ilość, jak i jakość wykonywania czynności, wykorzystując wzrokowe metody kompensacyjne, pomoce optyczne ułatwiające widzenie oraz dostosowując otoczenie do swoich potrzeb.

 

Indywidualna terapia taktylna

Podczas terapii taktylnej, poprzez wykorzystanie różnych technik masażu są stymulowane receptory znajdujące się w skórze oraz aktywowany jest rozwój funkcji mózgowych i układu nerwowego. W trakcie terapii dostarczane są kontrolowane ilości bodźców sensorycznych – w głównej mierze dotykowych i proprioceptywnych. Czynności te mają na celu uruchomienie naturalnych mechanizmów rozwoju i samoregulacji organizmu. Celem terapii taktylnej jest przywrócenie równowagi w funkcjonowaniu receptorów znajdujących się na skórze poprzez wpływ na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu, przywrócenie równowagi napięcia mięśniowego, nadwrażliwości i podwrażliwości sensorycznej, orientacji w schemacie ciała, prawidłowy odbiór bodźców sensoryczno-motorycznych pochodzących z otoczenia, regulacja zaburzenia skóry w odbiorze wrażeń dotykowych. Podczas terapii stosowane są następujące bodźce: powierzchowny dotyk (masaż) skóry w obrębie całego ciała (głaskanie, rozcieranie uciskanie, rozciąganie), głęboki dotyk (masaż proprioceptywny) w obrębie mięśni i stawów (ugniatanie, rozcieranie, wibracja), stymulację punktów neuromotorycznych. Masaż jest wykonywany na tyle delikatnie by był on przyjemny, a jednocześnie wystarczająco mocno, by terapeuta mógł wykorzystać jego pobudzające działanie. Ruchy dłoni są spokojne, wolne i rytmiczne, a siła dotyku odpowiednio dostosowana do wieku pacjenta oraz do rodzaju receptorów, które terapeuta chce stymulować.

 

Indywidualna terapia ręki

Podczas zajęć terapii ręki wykorzystywane są ćwiczenia i zabawy mające rozwinąć sprawność ruchową całej kończyny górnej dziecka, sprawność manipulacyjną dłoni, umiejętność chwytu, koordynację pomiędzy dłońmi oraz doskonalenie czynności samoobsługi. Celem indywidualnej terapii ręki jest m.in. rozwijanie motoryki małej, czyli zdolności manualnych dziecka, poprawa ruchów precyzyjnych, wzmacnianie siły mięśniowej kończyn górnych, doskonalenie zdolności chwytu, doskonaleniu kontroli wzrokowo-ruchowej. Ponieważ ręka spełnia swoje funkcje, gdy wszystkie jej elementy składowe, a więc kości, stawy i mięśnie działają prawidłowo i zachowana jest ich wielostronna współpraca, stąd ważne jest, żeby podczas terapii nie usprawniać poszczególnych części składowych ręki, ale postrzegać ją całościowo i pracować nad rozwojem funkcji, takich jak np. nauka trzymania łyżki, picia z kubeczka itp. W późniejszym czasie terapia obejmuje również naukę pisania. Wszystkie proponowane zabawy mają swoją kolejność.

 

Indywidualna terapia poznawczo-behawioralna

Terapia poznawczo-behawioralna jest współczesną metodą psychologicznego leczenia zaburzeń psychicznych, zachowania oraz problemów emocjonalnych. Jest krótkoterminowa, nastawiona na zmianę zachowania i myślenia. Skupia się na myślach, emocjach oraz zachowaniu. Zakłada, że nie same doświadczenia i wydarzenia świata zewnętrznego na nas wpływają, ale głównie to, jak je interpretujemy, jakie nadajemy im znaczenie oraz jaką przypisujemy im rolę. Te interpretacje wpływają na nasze zachowanie. Celem indywidualnej terapii poznawczo – behawioralnej jest m.in. zwiększenie świadomości własnych emocji i przekonań, rozpoznanie tych, które mają zgubny wpływ na zachowanie i przeformułowanie ich na zdrowsze, zwiększenie repertuaru narzędzi do radzenia sobie z doświadczanymi emocjami w sposób społecznie aprobowany, poprawa w zakresie kompetencji społecznych, zwiększenie świadomości własnych procesów myślowych, poprawa w zakresie racjonalności i funkcjonalności myśli i przekonań. Skuteczność tej metody została zweryfikowana i potwierdzona na podstawie wielu badań klinicznych. Cechami terapii poznawczo behawioralnej są: zorientowanie na konkretny problem, aktywna współpraca między terapeutą a pacjentem, orientacja na „tu i teraz” oraz na aktualnych problemach pacjenta, skoncentrowanie terapii w czasie. Liczba wizyt jest uzależniona od nasilenia trudności, rodzaju zaburzenia oraz potrzeb pacjenta.

 

Indywidualna terapia metodą S. Masgutowej

Program neurosensomotorycznej integracji odruchów niemowlęcych i stałych dr Swietłany Masgutowej MNRI skierowany jest do osób z zaburzeniami w rozwoju psychoruchowym. Jest współczesnym programem rozwoju człowieka, wykorzystującym neurofizjologiczne zasoby rozwojowe i uczenia się. Zakłada, że rodzimy się z zaprogramowanymi wzorcami ruchowymi, które w trakcie rozwoju musimy aktywizować. Wrodzone deficyty lub wpływ środowiska uniemożliwiają wypracowanie wielu schematów ruchowych, niesie to takie konsekwencje jak brak postępów w nauce, dysfunkcje ruchowe, brak postępów rozwojowych. Metoda Masgutowej oferuje nowatorskie podejście w pracy z tymi pierwotnymi wzorcami i mechanizmami. Składa się  z dwóch głównych składowych: diagnozy odruchów
i schematów pierwotnych ruchów oraz usprawnienia i integracji układu ruchu pierwotnego i schematów odruchów. Program realizuje koncepcję usprawnienia zaburzonych schematów odruchów przeszkadzających rozwojowi motoryki kontrolowanej dziecka lub osoby dorosłej i jest ukierunkowany na następujące poziomy integracji: sensomotoryczny – dla zabezpieczenia odpowiedniego neurologicznego funkcjonowania w ramach konkretnego „koła odruchowego”, schematów odruchów z motoryką intencjonalną, schematów odruchów z nawykami motorycznymi oraz sfery ruchowej i procesów poznawczych.

 

Indywidualna terapia mikropolaryzacji mózgu

Mikropolaryzacja jest to przezczaszkowa stymulacja mózgu prądem stałym metodą tDCS. Stosowana jest w celu pobudzenia regeneracji uszkodzonych struktur mózgu. Opiera się na wykorzystaniu mikroprądu stałego o bardzo niskim natężeniu (1-2mA), generowanego przez specjalny aparat, posiadający atesty dopuszczające stosowanie urządzenia w terapii pacjentów. Efektem stymulacji jest łagodna polaryzacja mózgu, w wyniku której dochodzi do stopniowych zmian aktywacyjnych w systemach neuronalnych, pozwalając na szybsze tworzenie się nowych połączeń nerwowych. Celem zajęć mikropolaryzacji mózgu jest: u pacjentów z zaburzeniami logopedycznymi pojawienie się nowych dźwięków oraz słów, wyraźniejsza mowa, lepsze zrozumienie mowy, w przypadku zaburzeń ruchowych normalizacja napięcia mięśni, większa ilość ruchów, mniejsza wyrazistość zarówno patologicznych odruchów postawy i hiperkinezy, jak i wadliwych pozycji (zginające ułożenie rąk, zgięcie czy skrzyżowanie nóg), nabycie nowych prawidłowych nawyków ruchowych tj. sprawne ręce, pełzanie, siedzenie, stanie czy nawet chodzenie, poprawa nastroju pacjenta, zmniejszenie strachu, agresywności. Mikropolaryzacja jest metodą całkowicie bezpieczną, nieinwazyjną, bezbolesną, wykonywaną za pomocą elektrod powierzchniowych, które są umieszczane na głowie pacjenta. Stymulacja prądem o stałym natężeniu ma pozytywny wpływ na modulacje czynności zakłóconych obwodów neuronowych, toruje naturalną kaskadę procesów samo naprawczych. Stąd też dochodzi do aktywacji zjawiska neuroplastyczności kompensacyjnej i promowania treningu ruchowego, afektywnego oraz poznawczego, w tym trening pamięciowy, logopedyczny, a także spostrzegania i koncepcji uwagi. Najlepszy efekt uzyskiwany jest poprzez połączenie mikropolaryzacji przezczaszkowej z neurorehabilitacją.

 

Elektrostymulacja

Metoda ta jest dedykowana osobom, u których występują dysfunkcje aparatu mowy, w szczególności języka i podniebienia. Terapia jest skutecznym uzupełnieniem leczenia logopedycznego i ortodontycznego. Zabieg elektrostymulacji dzięki odpowiednio dobranym parametrom wspomaga kompleksowe leczenie pacjentów z zaburzeniami logopedycznymi. Elektrostymulacja podniebienia i twarzy wykonywana jest dwoma elektrodami. Jedną z nich fizjoterapeuta umieszcza na karku lub łopatce pacjenta, drugą stanowi specjalna końcówka dostosowana kształtem do budowy anatomicznej jamy ustnej i twarzy, którą dotyka się poszczególnych punktów podniebienia i twarzy. Zabieg jest bezbolesny, pacjent odczuwa jedynie przyjemne mrowienie. Polega on na przepływie prądu o bardzo niskim natężeniu przez mięśnie podniebienia miękkiego lub języka w celu usprawnienia ich funkcji. Elektroterapia oddziałuje na cały aparat artykulacyjny człowieka, wspomagając jego działanie. Zabieg pobudza do pracy włókna mięśniowe podniebienia, wskutek czego następuje wzmocnienie siły, przyrost masy oraz objętości mięśni. Zapobiega zanikom mięśniowym, pomaga utrzymać zdolność odnerwionego mięśnia do skurczu, pobudza wzrost elastyczności tkanek poddawanych zabiegowi, zapobiega powstawaniu bliznowców, przyspiesza gojenie, zmniejsza obrzęki pooperacyjne. Szczególne wskazania do zabiegów elektrostymulacji mają pacjenci: po operacji rozszczepu podniebienia, z opóźnionym rozwojem mowy, z zaburzeniami mowy (dyslalia), z mową nosową (rynolalia), z afazją mowy, z dyzartrią.

 

Indywidualne wsparcie psychologiczne dla rodziców

Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR) polega na budowaniu przez pacjenta, przy pomocy terapeuty, takiego fragmentu rzeczywistości, w którym będzie miał on możliwość zaspokojenia swoich potrzeb w sposób przydatny, pomocny i do zaakceptowania. Zakłada się, że tylko w procesie poszukiwania i aktywizowania dotychczas sprawdzonych rozwiązań można osiągnąć cel terapii. Treścią pracy terapeutycznej w ramach TSR są mocne strony jednostki, jej potencjalne możliwości, nadzieja, wiara, sukces i doświadczone zadowolenie. Celem indywidualnego wsparcia dla rodziców jest wspomaganie zmiany, która jest celem beneficjentów, budowanie kompetencji intra- i inter- psychicznych, szukanie, wydobywanie i wzmacnianie zasobów, z których będą korzystali (wsparcie emocjonalne, akceptacja problemu niepełnosprawności dziecka, zwalczenie bezradności, poczucie nadziei, energia do walki). Podstawą skuteczności TSR jest aktywność jednostki, która mając poczucie podmiotowości i kompetencji jest zazwyczaj gotowa do podjęcia próby zmian w swoim życiu. Dyskusja terapeutyczna o tym, co pacjent robi dobrze, co może robić lepiej lub jakie inne rozwiązania są w jego zasięgu, dostarcza nadziei i siły niezbędnej do przezwyciężenia trudnej sytuacji.